bibliotekarka czyta

"Tarantula" - historia kata i jego ofiary. Najpierw poznajemy Richarda Lafargue, wziętego chirurga plastycznego, który zdaje się być zafascynowany pięknem przyrody. Ogląda w swoim ogrodzie piękne łabędzie, podziwia odurzające swym zapachem róże... Na pierwszy rzut oka wydaje się być człowiekiem łagodnym, emocjonalnym i może sentymentalnym... Jednak już po chwili czytelnik orientuje się, że coś jest nie tak. Z okien jego domu dobiegają dźwięki piosenki "The Man I Love" i Richard wpada w furię. I tak poznajemy Ewę, zamkniętą za trzema ryglami. Już po chwili wiadomo, że kobieta jest niewolnicą Richarda, jego maskotką, z którą robi co chce. Równocześnie autor przedstawia nam historię młodego mężczyzny, który nie wie, gdzie się znajduje i co się wydarzyło w pewien letni upalny wieczór...Z każdą kolejną stroną dowiadujemy się więcej, młody mężczyzna wie, że jest więziony przez faceta, któremu dał przezwisko Tarantula. 

"Tak, był Tarantulą. Jak pająk podstępny i tajemniczy, okrutny i bezlitosny, zachłanny i nienasycony w swoich nieodgadnionych pragnienach chował się gdzieś i tkał miesiącami pajęczynę, złotą klatkę, której był strażnikiem, a ty więźniem."

Celowo przerwałam w tym momencie, ponieważ nie chciałabym wyjawić puenty. Lepiej samemu odkryć, jaka tajemnica drzemie w tej historii. Książkę czyta się bardzo szybko (wciąga, a poza tym ma tylko 142 str.), jest świetnie napisana, z każdą stroną coraz bardziej zaskakuje. Idealnie pokazuje do czego zdolny jest człowiek w akcie zemsty za skrzywdzenie najbliższej mu osoby. Autor porusza także temat podwójnej osobowości człowieka. Wcale się nie dziwię, że Almodovar podjął się zekranizowania tej powieści ("Skóra, w której żyję").

Ocena 6/6